دوبیتی گیلکی رامسری

استفاده از ترانه ها و خواندن دوبیتی های عاشقانه در مراسم جشن و شب نشینی ها و یا در هنگام انجام کار و کشاورزی و باغداری همیشه یکی از راههای گذراندن اوقات فراغت در بین اقوام مختلف در کشور عزیزمان ایران به ویژه در گیلان و مازندران بوده است. این اشعار بسته به شرایط اقتصادی و اجتماعی و نوع شغل افراد که بیشتر با طبیعت سر و کار دارند می باشد. در اغلب این ترانه ها از اصطلاحات و واژه های گیلکی اصیل و قدیمی تر استفاده می شود و از نکته سنجی و آگاهی مردم گیلک زبان در به کاربردن آنها در جای مخصوص خودش در هنگام خواندن این اشعار حکایت دارد.

https://irs01.wisgoon.com/irs01/65/85/42/67/irs01_s3old_1547419502294602.jpg

این اشعار با روح و جان مردم آمیخته شده و بر زبانشان جاری می شود و نسل به نسل با تلطیف شدن آوایی و ایجاد تغییراتی بر حسب زمان و مکان از شکل اصلی خارج شده و به شکل امروزی به دست ما رسیده است.

نمونه اشعار گیلکی:

دل من و دل من و دل من

تی هردو بال واکن(بازکن) تی هر دوبال منزل من

تی هر دو بال واکن تا من بخوابم

دیگر ناجه(آرزو) نمانه بر دل من

******************************

دوراجی(راه دور) بمابام خو یاره بِنِم

دو راجی نِمَابام دیواره بِنِم!

دوراجی بمابام نامزد بازی

زن پَر(پدرزن)، مِره برسی یَه جنگل فورازی(جنگل آبادکردن)

*در گذشته داماد برای عروسی گرفتن می بایست برای پدرزن آینده خود کار کشاورزی انجام می داد و یا در کارهای فنی و شغل پدرزن به او کمک می کرد.

******************************

تو آب(آو) این دَس مو آب(آو) اُن دَس

تو بلند بالا تی آبرو پیوَست(پیوس)

تو بلندبالا می عاج گردن

هر کس دل بَدِه وَنه هونو باردِن

و.....................